बिरानो ठाउँमा,

नरोइ बस्नु सम्झेर मलाइ

सुन्दर गाउँमा ।

कोखीको बास गरायौ मलाइ

दश महिना दुःखमा,

अमृतधारा पिलायौ मलाइ,

भोकाउँदा मुखमा ।

लगायौ मलाइ तेते र नाना

राखेर काखमा

बिसन्चो मलाइ भएमा आँसु

बगायौ आँखामा ।

हिँडायौ मलाइ थिर थिर गर्दै

हातको आडले,

मलाइ मिठो ख्वाएर आँफू,

पेट भर्‍यौ माडले ।

साहुको धन मुटुको किला,

बेचेर तिलहरी ।

पठायौ स्कूल साँचेर मिठो,

सपना मनभरी ।

पढेर ठूलै प्रगती गर्ला,

छोराले भनेर ।

राखिनौ पेवा, थैलीको दुमु ,

सब दियौ गनेर ।

भाग्यको खेला, कर्मको लेखा

म पढ्न सकिन ।

आमाको रहर पुर्‍याउने बाटो

म बढ्न सकिन ।

हिड्दैछु अहिले बिरानो बनी,

परदेशी माटोमा ।

फूलको बहार छाडेर लागेँ,

काँडाको बाटोमा ।

तैपनि आमा हजुरको आशिष

लाग्दैछ मलाइ,

अरुको राम्रो सोच्नेलाइ गर्छ,

दैबले भलाइ ।

- "उत्सुक"

जेठ- ९ -२०६४