कलेजका क्रान्तिकारी.....

माओबादीको माया

केही समय पछि नै देशको राजनितीले नयाँ मोड लियो । राजदरबार हत्याकाण्डपछि झन स्थिती अर्कै भयो भने मुलुकमा संकटकाल लागेपछि त बयानै गरीसाध्यनै नहुने गरी तहस नहस भयो नेपालको स्थिती । माओबादीहरुलाई त खुल्ला राजनिती गर्न बन्द भयो नै र्सबसाधारणले पनि सास्ती खेप्नुपर्‍यो । तरपनि जनक्रान्तिको आगो त्यत्तिकै निभ्नेवाला त पक्कै थिएन । माओबादीद्धारा हाम्रो गा. वि. स. मा पनि भौतिक कारबाही भयो एकजनाको दुबै खुट्टा भाँचेर । भूमीगत जीवनका क्रान्तिकारी साथीहरुसँग मेरो त्यति भेट हुने अवसर पनि मिलेन । पर्ढाई पुरा गर्न पनि नसकेको अनि रोजगारी पनि नभेटेकोले म गाउँकै कुटो कोदालोमा दिन बिताईरहेको थिएँ । फलस्वरुप राजनैतिक समाचारमा चासो राखेपनि प्रत्यक्ष संलग्नताबाट चाहिँ ओझेल नै परेको थिएँ ।

२०६० सालको असोज महिनाको अन्त्यतिरको समय, बारीमा कोदो पाकेको थियो, बिहानको खाना खाईसकेपछि हामी बारीमा गयौँ । आमा कोदो टिप्दै हुनुहुन्थ्यो, म कोदोको नल काटीरहेको थिएँ । अकस्मात मैले बारीबाटै देखेँ हाम्रो घरको आँगनमा केही नौला अनि अपरिचित अनुहार । एकछिनपछि घरमा पुग्यौँ, त्यहाँ हाम्रै गा.वि.स. बाट ने. क. पा. माओबादीमा भूमीगत भएका राजेन्द्र गुरुङ्ग अनि अन्य ४ जना महिला जसमध्ये एउटी करीब १२ /१३ वर्षी जस्ती लाग्ने किसोरी, एउटी अधबैँसे महिला, एउटी अविवाहित जस्तै लाग्ने युवती अनि एउटी अर्कि महिला, -जसको साथमा एउटा बच्चो पनि थियो) थिए । पर्ूवपरिचित राजेन्द्र दाईलाई देख्ने बित्तिकै वहाँसँग आएका साथीहरु पनि माओबादी नै हुन् भन्ने त लाग्ोको थियो, पछि राजेन्द्र दाईले उनिहरु पनि माओबादी भएको जानकारी दिँदै सबैजना भोकै भएकोले खानपानको व्यबस्था गर्नुपर्‍यो भन्नुभएपछि झनै स्पष्ट भयो उनिहरु सबैजना माओबादी रहेछन् ।

क्रमशः........