अधुरो "उत्सुकता"

न त कहिल्यै भावुक भएँ,

न त कहिल्यै लजाउन सकेँ,

न कसैलाई त्याग्न सकेँ,

न जीवनमा सजाउन सकेँ ।

             जति चिन्तन भएपनि,

              मन भित्रै गुम्स्याईरहेँ,

              जलिरहेँ एक्लै आफू,

              न नौमती बजाउन सकेँ ।

न त जानेँ बाँच्ने अर्थ,

न "समर्पण" मा मर्न सकेँ,

शत्रु मध्य आठ थियो,

न त सिउँदो भर्न सकेँ ।

            काँडा बीचको फूल बनेँ,

           न त सुवास र्छन सकेँ,

           न कसैको शिरमा चढेँ,

           न ओईलिएर र्झन सकेँ ।

भाग्य मेरो यहि थियो,

नोमिनेटमा पर्न सकेँ,

पिरै पिरले ओच्छयान पर्दा,

न औषधि गर्न सकेँ ।

              - पुर्वफाल्गुनी

                २०६३ जेठ १५

                अपुरो प्रतिबद्वता

तिम्रो मनको छेउछाउ,

डेरा खोजी सरौँ लाग्छ,

वर्षा शिशिर जे भए नि,

प्रिती खोला तरौँ लाग्छ ।

                         भोक प्यास निद चैन,

                         एकादेशको कथा भयो,

                     ज्योतिषशास्त्र छाडी अब,

                        प्रेमशास्त्र पढौँ लाग्छ ।

समझनामा बाँकी रह्यो,

केबल हाम्रो मिठो अतित,

पागलमपनमा अनायासै,

सयौँ मोडा लडाउँ लाग्छ ।

                     बिन्ती गर्छु परमेश्वर,

                     स्वास्थ्यलाभ छिटै दिनु,

                  उनकै नाममा भाकल गरी,

                 जोडी ढुकुर उडाउँ लाग्छ ।

अर्को जुनी पाएँ भने,

आद्य बनि भेट्न आउँछु,

मध्य बनि पर्खिबस्नु,

दिलको प्यास मेट्न आउँछु ।

                     कहिलेकाहीँ अतिसाह्रै,

                     दिलभित्र जलन हुँदा,

                     प्रीतिनाता जोडौँ लाग्छ ।

एक्काइसौँ शताब्दी हो,

वैज्ञानिक युग भनि,

आद्य मध्य तोडौँ लाग्छ ।

                                   -पुर्वफाल्गुनी २०६३ जेठ १६

      सानु......

शरीर टाढा भएपनि

माया टाढा हुन्न सानु,

मेरो भाग्य खोटो हो कि

गल्ती गर्‍यौ चुन्न सानु ।

पक्कै त्यो मन दुखेको छ,

एक्लै छाडी टाढा हुँदा,

तिमी हाँस्नु सँधैभरी

तब म नि रुन्न सानु ।

     -जनवरी २४,२००७

कसले कठै भन्ने भो र डाँको छोडी रुँदाखेरी,

देशकै याद आउँदो रैछ सागर पारी हुदाखेरी ।।

आँखाभरी आइराख्छ आफ्नै प्यारो गाउँघर ,

चट्ट छाडी हिँड्नुपर्‍यो साढेसातले छुदाखेरी ।।

मोती सरी हिउँचुली, नागबेली नदिनाला,

लाली गुराँस, बेली, चम्पा अन्य फूल सेता काला ।।

सबैसँग रमाउँदै खेल्थेँ चिसो सिरेटोमा...

अहिले त्यहि याद आउँछ, तातो रापले छुदाखेरी ।।

मख्ख पर्थे फूलझैँ ऊनी सुवास छरी मुस्काउँदा,

दंग पर्थिन् मनका भाव कथासरी सुनाउँदा ।।

छुट्ने बेला आँखाभरी टलपल मोती रसाएको...

अहिले त्यहि याद आउँछ, चिनो रुमाल धुदाखेरी ।।

-उत्सुक-वैशाष, ९, २०६४

         गजल

बिरहले गलीसकेँ

अब शायद ढल्छु क्यारे,

आफ्नो देशै पुग्न नपाई,

पराइ माटो मल्छु क्यारे ।

आशा थियो तिम्रो दिलमा

सुन्दर फूल बनी फुल्ने,

पराइ भूमि तातो हावा

जहर बोटमा फल्छु क्यारे ।

तिम्रा पनि रहर थिए

दुइ कदम साथै चल्ने,

तिम्रा रहर सारा जलाई,

आँफैं पनि बल्छु क्यारे ।

कति माया गर्छयौ मलाई

आँसु लुकाइ मुस्कान र्छर्दै,

यस्तै माया पाएँ भने

अझै केही दिन चल्छु क्यारे ।

                 -उत्सुक

कहिले होला यो जुनिमा

मैले उनलाइ भेट्न पाउने,

अंगालोमा लुकाएर

दिलको प्यास मेट्न पाउने ।

कति धेरै कुरा होलान्

मलाइ भन्न तिम्रो मनमा,

नियास्रो त अबस्य नै

भइराख्या छ एक्लोपनमा ।

कति कुरा गरियो र

"केही" दिन भेट हुँदाखेरी,

काउकुती धेरै मान्थ्यौ

मैले यसो छुँदाखेरी ।

अब फेरी कहिले होला

दिल खोलेर बोल्न पाउने,

मनभित्र भरीएका

सारा ब्यथा खोल्न पाउने ।

- २७ जनवरी २००७

अरु कविताहरु............